3/6/2008 - Nazım Hikmet RAN

Nazım Hikmet Ran'ın Hayatı (1902 - 1963)
**** **** **** **** **** **** ****

USTADAN *ÖLÜM YILDÖNÜMÜ ANISINA *

1

Yaşamak şakaya gelmez,
büyük bir ciddiyetle yaşayacaksın
bir sincap gibi mesela,
yani, yaşamanın dışında ve ötesinde hiçbir şey beklemeden,
yani bütün işin gücün yaşamak olacak.

Yaşamayı ciddiye alacaksın,
yani o derecede, öylesine ki,
mesela, kolların bağlı arkadan, sırtın duvarda,
yahut kocaman gözlüklerin,
beyaz gömleğinle bir laboratuvarda
insanlar için ölebileceksin,
hem de yüzünü bile görmediğin insanlar için,
hem de hiç kimse seni buna zorlamamışken,
hem de en güzel en gerçek şeyin
yaşamak olduğunu bildiğin halde.

Yani, öylesine ciddiye alacaksın ki yaşamayı,
yetmişinde bile, mesela, zeytin dikeceksin,
hem de öyle çocuklara falan kalır diye değil,
ölmekten korktuğun halde ölüme inanmadığın için,
yaşamak yanı ağır bastığından.

1947



2

Diyelim ki, ağır ameliyatlık hastayız,
yani, beyaz masadan,
bir daha kalkmamak ihtimali de var.
Duymamak mümkün değilse de biraz erken gitmenin kederini
biz yine de güleceğiz anlatılan Bektaşi fıkrasına,
hava yağmurlu mu, diye bakacağız pencereden,
yahut da sabırsızlıkla bekleyeceğiz
en son ajans haberlerini.

Diyelim ki, dövüşülmeye deşer bir şeyler için,
diyelim ki, cephedeyiz.
Daha orda ilk hücumda, daha o gün
yüzükoyun kapaklanıp ölmek de mümkün.
Tuhaf bir hınçla bileceğiz bunu,
fakat yine de çıldırasıya merak edeceğiz
belki yıllarca sürecek olan savaşın sonunu.

Diyelim ki hapisteyiz,
yaşımız da elliye yakın,
daha da on sekiz sene olsun açılmasına demir kapının.
Yine de dışarıyla birlikte yaşayacağız,
insanları, hayvanları, kavgası ve rüzgarıyla
yani, duvarın ardındaki dışarıyla.

Yani, nasıl ve nerede olursak olalım
hiç ölünmeyecekmiş gibi yaşanacak...

1948



3

Bu dünya soğuyacak,
yıldızların arasında bir yıldız,
hem de en ufacıklarından,
mavi kadifede bir yaldız zerresi yani,
yani bu koskocaman dünyamız.

Bu dünya soğuyacak günün birinde,
hatta bir buz yığını
yahut ölü bir bulut gibi de değil,
boş bir ceviz gibi yuvarlanacak
zifiri karanlıkta uçsuz bucaksız.

Şimdiden çekilecek acısı bunun,
duyulacak mahzunluğu şimdiden.
Böylesine sevilecek bu dünya
"Yaşadım" diyebilmen için...

Nazım HİKMET RAN...

27/5/2008 - Şiirsiz Gün Ölür

26/5/2008 - Sevişme Monologları

25/5/2008 - Meyilliyim Anamın Rahminden Tekrar Düşmeye*37.Ci Yaşıma*

“Her yaşıma  şiir yazamam ya birader”

Şimdi desem ki sana;

Say işte Zeynep Kamil’den,

Yani o eski Üsküdar’ın parke taşlı sokağından

Bin dokuz yüz yetmiş iki’den bu yana

Ama ağır

Adım adım

Yavaş,

Aheste!

Dinlemez koşarsın!

Hâlâ bebek gibi kokuyor ellerin desene

Kundaklamışlığıma bakmadan ıssızlığımı

Çalmamışsın ananın ak göğsünün kapısını

Dişlerin ısırmadı daha

Mama uzatılan kaşığı tutan parmağın yarısını

Desene !

Yalan olsa bile

Haydi!  n’olur dene

Aldırma büyüklerde ağlar

Görmüyor musun ?

Meyilliyim anamın rahminden tekrar düşmeye

Ah!  sessizliğimin sesi

Anlatmaya mecalsizim

Ki , sen biliyorsun en iyi

Ama ağır

Adım adım say

“Otuz yedi’de öleceğim, keza hesap belli”

Yavaş,

Aheste!

Parmaklarımın mürekkep karasına aldırma

Dolsa da hokka gözyaşlarımla

Kalemim kırılmaya dursa da

İlk saçlarımı yalancıktan olsun sen tara

Şimdi desem ki sana;

Sırf zevk olsun diye sallandırıyorum bu çağımı

Biteviye

Meyilliyim anamın rahminden tekrar düşmeye

Anla!

Ağır say

Adım adım

Yavaş

Aheste!

Karışmamalı gündüz geceye

Hatta ilişme şakak çizgilerime

Zira ben farkındayım

Cefa testeresinde biçiliyor ömür

Vade tamam olmadan bitmezde

Otuz altı’da dur!

Unutma hayata uzun bir mola vermişliğimi

Yıkılmıştı da üstüme zaman

Ve o an , işte o meşum an

Kopmuştu ya şah damarım boynumdan

Düşmüştü payitahtımın surları hani

İşte orada, tam orada hızlan

Canımı yakıyor çünkü

O yıl her yanım kan revan

Susacak mısın?

Susma!

Bebek kokuyor nasırlı ellerin

Daha bıyıkların bile terlemedi

Sakalına ve hatta şakağına kar yağmadı de

Yoruldun değil mi sende?

Olsun de işte de!

Ne çıkar sanki ?

Yalan olsa bile

N’olur dene

Ağır say

Adım adım

Yavaş

Aheste!

Aldırma büyüklerde ağlar

Görmüyor musun ?

Meyilliyim anamın rahminden tekrar düşmeye

İlker PAMUKÇU

***25 Mayıs 2008 İstanbul’da Doğum günü***

24/5/2008 - Gece Yine Şiire Gebe

Yakamoz olup yağacak satırlarıma acı
Yine şiire gebe gece
Ölüm var üstadım iç ceplerimde
Her dem sıcak, her dem başımın tacı

Kâh kan damlayan gözlerim
Kâh hüznü siyahtan sızan düşlerim ilişecek kâğıda
Mısralarım düğümlenecek susmalara
Dedim ya dostum;
Şiire gebe gece

Korkuyorum bazen
Ya sesini duyamazsam
Ya dokunamazsam tekrar gözlerine aşkın
Of dertli başım of!
Dedim ya dostum;
Gece yeni bir şiire gebe

Seyrüseferde gemiler
Kamer avuçlarımda ölü doğuyor
Uzun bir yolculuk öncesi düşüncelerim
Anlatamıyorum mirim, anlayamazsın!
Dilim cayır cayır yanıyor

Söndür ışıklarını ey köhne şehir
Söndür!
Yangınım yedi cihana denk
Yandığım  hece hece şiir

Yalnızlığın örtüsünü yırtamadı ellerim
Kırık dökük kelimeler paslı zihnimde
Neden gitmezler?
Ah! Bir bilebilsem…

Susuyorum kendi benliğime
Hem kalem eylemez derdimi âyan
Dedim ya dost;
Gece yeni bir şiire gebe

İlişme yorgun ellerime
Çok seçenek kalmadı bak
Hayat oyununda bu son lotarya
Dedim ya dost;
Gece şiire gebe
Bu son arya

Güldüğüme bakma sen
Öğrendim öğreneli erkekçe ağlamayı
Gözlerim benim değil

Delilik zor iş dostum
Serde şairlik var ya
Doğum ölüm arası an gibi
Boşuna yaşamak tende zehir

Dedim ya dostum ;
Şaşırma !
Aldırma da lakırdılarıma
Şimdi bana gök kubbe billur nehir

Az sonra gideceğim
Ölmeden defnedilmiş bir sevdanın sızısı yüreğimde
İki kadeh rakıya tav olmadan hüznüm
Sevda pınarlarından aşk içme ümidiyle

Gözlerim, ah gözlerim!
Renginizi geri veremem size
Velev ki; bir yolunu buldum
Hasret gelir mi dize?

Halime gülen yüzleri öpüyorum her sabah
Nur oluyor alınlarında esrik buse
Kanatlarına asılıyorum yitik düşlerin
Sakalını sıvazlıyorum köprü altı çocukluğumun

Of dostum of!
Dedim ya;
Dokunma bana bu gece

Kaç zaman kelâmsızdım oysa
Tam da sırası yeniden ölmenin
Hem ardımda sayfalarca kalabalık
Saf tutmuş beklemekte

Hadi git dostum,
Şimdi git!
Rahat bırak beni
Yakamoz toplayacak gözlerim
Ve dökecek içimdeki engin denize

Dedim ya dost;
Anla halimden
Gece yeni bir şiire gebe.

İlker PAMUKÇU
23/05/2008